04-02-09

OEF

Hallo iedereen,

Het is hier nogal een soep geweest de laatste weken, amai. Ik ben 3 weken geleden begonnen met een buikgriepje. Ik moest voor de allereerste keer overgeven sinds de behandeling gestopt is. Mama en papa hun stoppen sloegen door natuurlijk. Ons Nore en mama volgden dat weekend ook. De week erna weer koorts, opnieuw ziek. Toen weer een keelontsteking en 3 dagen later griep. Ook ons Nore en mama volgden weer. Al maar goed dat onze enige man in huis het hier wat recht kon houden, want anders was het helemaal een fiasco geweest!

Maandag was het weer NMR-time. Weken van spanning weer voor mama en papa... Het was ook heel spannend of het wel zou kunnen doorgaan, want in't weekend had ik nog altijd hoge koorts. Geloof het of niet, maandagochtend had ik 36,0, echt voorbeeldig dus! We vertrokken dus naar GHB. De sneeuw was ook van de partij, bijgevolg 45 min in de file op de autosnelweg. Ik vond het in GHB allemaal niet zo leuk hoor. Al dat gedoe met prikken en plaszakjes enzo, dat vond ik maar niks. De bokes met choco na de NMR bevielen me dan weer wel. Het was voor mama en papa alleszins weer een hele rollercoaster van emoties. Met dat constante ziek-zijn van ons Nore en mezelf, zijn de nachten hier ook niet wat ze zouden moeten zijn en de combinatie van slaapgebrek met spanning voor de scan is niet ideaal. Ge kunt het u wel voorstellen zeker?

Alleszins normaal gezien moest ik vandaag naar St. Raf voor een gehoortest. Nu had ik vandaag toch wel een oorontsteking zeker. Hebben de afspraak dus maar verzet. Normaal mochten we vrijdag bellen voor de definitieve resultaten van de scan, maar mama en papa konden zo lang niet meer wachten en hebben dus maar een telefoontje gepleegd naar GHB. Prof. Van Gool wist te vertellen dat "Nette het heel goed stelt!" Hij tevreden en wij zéér tevreden natuurlijk. De beelden waren nog dezelfde als die in oktober, alles dus nog weg. Misschien dat we kunnen afspreken met de beeldenmensen dat ze voortaan altijd die beelden opnieuw gebruiken, dan zijn we echt zeker dat het zo zal blijven.

Maar we moeten ervan uitgaan dat het zo zàl blijven. Volgens mama en papa is er toch heel wat veranderd in hun leven. Nu de behandeling voorbij is (en ondertussen al 5 maanden achter ons ligt) is niks meer hetzelfde. De draad weer opnemen na die moeilijke periode valt hen soms zwaarder dan verwacht. Er moet dus iets gaan veranderen, want die oudjes van me moeten terug gaan leven en ze moeten nog lang mee (wie zou er anders boos op me moeten worden als ik ons Nore een klets geef of als ik weer deugnieterij uitsteek?). Daarom heb ik besloten om deze blog te stoppen. Het afgelopen jaar was deze blog voor mij een manier om aan jullie te laten zien hoe ik het stelde. Nu ik het goed stel is het aan ons gezin om terug te gaan leven, om te doen zoals elk jong gezin met 2 kapoenen. Deze blog afsluiten is een stap in de goede richting, een stap in de richting van alles een plekje geven. Ik wil hier zeker andere mensen niet mee kwetsen die hun blog wel behouden. Het is iets wat ieder voor zich moet bepalen natuurlijk.

Ik wil iedereen nog eens héél erg bedanken voor elk lief woord, elke schouder, elke glimlach, elke traan, elke hand, ... Het is nu tijd voor me om te groeien, om verder te gaan waar ik 1,5 jaar geleden gestopt ben en even een pauze nam.

Mama heeft nog een stukje van een liedje aangepast wat misschien wel toepasselijk is hier:

"Hier laat ik je los, Nette, van hieraf moet je gaan, met vallen en opstaan." Hier begint mijn weg opnieuw, hier begint mijn leven weer... Misschien niet altijd even makkelijk en met een toekomst die ik niet ken. Op die manier ben ik terug hetzelfde als alle anderen, want je toekomst ken je niet, die bepaal je mee zelf!

Het ga jullie allemaal goed!

Nette de enige echte supervedette

21:03 Gepost door Nette in Algemeen | Permalink | Commentaren (18) |  Facebook |